Column: Het vrouwelijk leed dat schimmelnagels heet

De sokken gaan uit en ik tover mijn maatje 38 tevoorschijn. Vol trots laat ik m'n vriendin mijn ‘nieuwe’ teennagels zien, het kuurtje dat ik op advies van de pedicure ben gestart slaat aan! Het is zaterdagavond en we liggen gestrekt op haar loungebank in de achtertuin. We kletsen honderduit, drinken witte wijn en genieten van een warme zomeravond. Zij onder haar kleedje en gehuld in een dik vest, ik enkel in een shortje en hemdje. De reptiel en het zoogdier: een groter contrast bestaat er niet. Wat we wèl gemeen hebben: schimmelnagels. Van die heerlijke brokkelende oude kaas. 

Ik heb er niet één, maar 10!

Mijn blote voeten zijn aanleiding voor een goed gesprek over ons minst geslaagde lichaamsdeel. Zover als onze vriendschap reikt, ruim twintig jaar, zolang zijn wij beiden gezegend met schimmelnagels. Melanie houdt ‘t bij één (alleen haar dikke teen). Bij mij zijn ze alle tien aangetast. Vol afgrijzen kijkt vriend Stephan ons aan. Hij weigert mijn nieuwe voeten te bekijken, want die van zijn vriendin staan sinds date één op zijn netvlies.

We halen herinneringen op aan onze vakantie op het Griekse eiland Kos, zo’n tien jaar geleden. We staan met onze voeten in de branding. Vol trots toont Melanie haar gelakte nageltjes aan mij, glanzend en framboosrood van kleur. Ik staar teleurgesteld naar mijn eigen tenen. Iedere zomer word ik opnieuw met ze geconfronteerd, mijn bedorven voetjes zijn werkelijk niet om aan te gluren. We turen over het water en zien op korte afstand iets voorbijdrijven, in dezelfde rode kleur. Het blijkt de plaknagel die zojuist is losgeweekt van Melanie haar dikke teen. 

 

Die halve teen werkt ook niet mee

Melanie die haar dikke teennagel al jaren beplakt met een nepnagel. Ik daarentegen lak al jaren de huid van mijn tenen mee, rondom dat harde stukje kalk waar bij velen gewoon een nagel zit. Het rode kleurtje leukt de boel wat op en zorgt ervoor dat ik alsnog in de zomer met slippertjes de deur uit durf. Al maakt de invalide teen aan mijn linkervoet het er niet veel beter op. Deze teen is compleet vergroeid, waardoor het lijkt alsof ik het bovenste kootje mis. Stephan luistert vanaf een afstandje mee. De walging is op zijn gezicht te lezen. Hij staat op, schudt zijn hoofd, trekt de ijskast open en pakt een flesje Corona voor zichzelf. Iemand nog een glaasje?

 

 

Deze column heb ik geschreven voor de module Blogs & Columns, een opleiding die ik recentelijk heb afgerond aan de Schrijversacademie. De opdracht was om een date te plannen met een goede bekende en één van de besproken onderwerpen tijdens de date te gebruiken voor een scherp column. 



Na heel wat aandringen van mijn pedicure in Nijverdal en in Rijssen, besloot ik onlangs om te starten met een kuur voor mijn teennagels. Na slechts 3 maanden kwamen de gezonde nagels tevoorschijn. Eindelijk kon ik weer slippertjes aan. Met de zomer in het vooruitzicht was het tijd voor een uitgebeide behandeling en een mooi roze kleurtje op mijn nagels! Dankjewel Janneke, ik durf mijn voeten weer te laten zien ;).

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Esther (zondag, 16 augustus 2020 20:57)

    Wat leuk geschreven en je haalt me meteen over om ook maar meteen een afspraak te maken bij Janneke! Want ik heb ook 1 zo'n dikke teennagel net als Melanie. Is vroeger een kastdeur op gevallen en is nooit meer goed gekomen �